هر از گاهی توقف در ایستگاه بین راه ، فرصت خوبیست برای دیدن مسیر طی شده و نگریستن به راهی که پیش روست . گاهی برای رسیدن باید نرفت

ندیدی چشم غمگین و تر من / تو رفتی و نشد این باور من

به پایت می نشینم تا بیفتد / دوباره سایه ی تو بر سرمن . . .

.

.

نگاهم کن که چشمانت قشنگ است

صدایم کن که دل در سینه تنگ است

مرا با خود ببر آنسوی غربت

که اینجا شیشه هم از جنس سنگ است . . .

.

.

هنوزم وقتی میخندی دلم از شادی میلرزه ...
هنوزم چشمای من شوق دیدنت رو داره
هنوزم برق نگاهت توی شبهام پرستاره است
هنوزم عطر نفسهات واسه من عمر دوباره است

.

.

سیب دلم ...
لک زده است
برای عطر دستانت !
گمم نکن !!
قول ..
که گوشه ی حافظه ات ..
آرام بنشینم !
بگذار بمانم !..
آرام گوشه حافظه ات فقط

.

.

وقتی پایت خواب می رود


نمی توانی درست راه بروی


لنگ می زنی!


وقتی قلبت خواب می رود


نمی توانی درست فكر كنی.



عاشق می شوی!!!

.

.

دندانهایت

کاخ سفیدی ست

که سیاست لبخندت را حفظ می کند

بی شک

انقلاب مخملی

از پوست تنت شروع شد

و تا کودتای تنت ادامه یافت

.

.

فاصله خط عابر پیاده ندارد ، دست مرا بگیر و از آن رد کن ، قرار

دیدار ما هر نیمه شب ، خیالت که نمی گذارد بخوابم

.

.

تو را طلب نمیکنم...نه اینکه بی نیازم ... صبورم.. "

.

.

دلم یک جای دنج میخواهد

آرام و بی تنش

جایی باید باشد غیر از این کنج تنهایی!

تا آدم گاهی آنجا آرام بگیرد

مثلا آغوش تو!. 

.

.

دلتنگ کودکیم!
یادش بخیر
قهر میکردیم تا قیامت
و لحظه ای بعد قیامت میشد!

.

.

دلتنگی

عین آتش زیر خاکستر است

گاهی فکر میکنی تمام شده

اما یک دفعه

همه ات را آتش میزند . . . . .