میشه پروانه بود و به هر گلی نشست !
اما بهتره مثل تو مهربون بود و به هر دلی نشست !
آسمانم انتهایش قلب توست / مهربان این آسمان از آن توست
آسمانم هدیه ای از سوی من / تا بدانی قلب من هم یاد توست
میشه پروانه بود و به هر گلی نشست !
اما بهتره مثل تو مهربون بود و به هر دلی نشست !
آسمانم انتهایش قلب توست / مهربان این آسمان از آن توست
آسمانم هدیه ای از سوی من / تا بدانی قلب من هم یاد توست
بگذار بگویند خسیسم !
من دوستت دارم هایم را الکی خرج نمیکنم جز برای مهربانی خودت . . .
مهربونیات زیاده که هنوز خوب و صبوری / مثل یک حس قشنگی حتی وقتی خیلی دوری . . .
عصاره ی تمام مهربانی ها را می گیرم و از آن فرشته ای می سازم همچون ” خودت ”
مهربانی نقش هر نقاش نیست / هر که نقشی را کشید نقاش نیست
نقش را نقاش معنا میدهد / مهربانی نقش یار است حیف که یار نقاش نیست . .
بوی مهربانی می آید !
کجا ایستاده ای ؟ در مسیر باد !؟
اسیر فصل خزان گردد عمر آنکس که / دمی اسیر اشک کند چشم مهربان تو را . . .
هیچ ثروتی بالاتر از مهربانی نیست ، یادت باشه تو خیلی ثروتمندی ! یه خورده از ثروتت رو هم به ما بدی چی میشه آخه !؟
هیچ دانی نازنینم می توانی / راحت اسرار سعادت را بدانی
رمز خوشبختی انسان نسیت جز این / مهربانی ، مهربانی ، مهربانی . .
واژه ی دوستت دارم برای عظمت قلب مهربانت چقدر بی درنگ است ، وقتی تو سرچشمه ی تمام خوبیهایی . . .
خانه های جدول زندگیم را دستان مهربانت یک به یک پر کرد و رمز جدول چنین بود :
دوستم بدار . . .
موج آرام نگاهت لاف دریا را شکست / از حصار شب گذشت و مرز فردا را شکست
غم بر روی شانه هایم سالها لم داده بود / مهربانیهای تو ، قندیل غمهایم شکست
ایمان داشته باش که کمترین مهربانی ها از ضعیفترین حافظه ها پاک نمیشوند ،
پس چگونه فراموش خواهی شد تو که پیشه ات مهربانی است . . . ؟
مهربانی باغ سبزی است که از روزنه پنجره ها باید دید . مهربانم مگذار لحظه ای روزنه پنجره ها بسته شود . . .
کاش هرگز در محبت شک نبود / تک سوار مهربانی تک نبود
کاش بر لوحی که بر جان و دل است / واژه تلخ خیانت حک نبود . . .
