سخت است که دور از رخ دلدار بمیرم / از حسرت گل در صف گلزار بمیرم

درد است مرا ، کز غم هجران تو دلبر / باشی تو طبیب و من بیمار بمیرم . . .

.

گلهای بهشت سایبانت / یک دسته ستاره ارمغانت

یک باغ از گلهای نرگس / تقدیم وجود مهربانت . . .
 

تو کی هستی که همه فکر و خیالم شده تو / تو شدی زندگی من ، همه یادم شده تو

یاد تو در خاطراتم وقتی پیدا می شود / می رود دنیا ز یادم چون که یادم شده تو . . .

.

.

دستم از دستت جداست / این تمام ماجراست

دلخوشم شاید بیایی / فردا هم روز خداست . . .

.

.

خوب رویان جهان رحم ندارد دلشان / باید از جان بگذرد هرکه شود عاشقشان

روز اول که سرشتند ز خاکی گلشان / سنگی اندر گلشان بود ، همان شد دلشان . . .

.

.

اشک من طوفان غم آرد به دل / خنده بر لب می زنم تا کس نداند راز دل . . .

.

.

من آن گلبرگ مغرورم نمیمیرم ز بی آبی / ولی بی دوست میمیرم در این مرداب تنهایی .

.

.

درون کلبه ی تاریک و تارم / تویی تنها چراغ روزگارم / کبوترهای شعرم تیر خوردند / نمیبینی که عمری بی قرارم .

.

.

تنها شادی زندگیم اینه که هیچ کس نمیدونه تا چه حد غمگینم !

.

.

به دنبال کسی هستم که با درد آشنا باشد / دلش غمگین ، خودش ساده ، کمی از جنس ما باشد .

.

.

موج چیزی در گوش ساحل گفت و برگشت ، از آن به بعد ساحل جای پای هیچ کس را به خاطر نسپرد

.

.

تا نرفتی به سفر ، همسفری پیدا کن / تا نبستی ز جهان دیده ، بری پیدا کن

به مثل هست بشر صید و جهانش چو قفس / بهر پرواز ، بر و بال و پری پیدا کن . . .

.

.

شیرین تر از عسل هم میتوان آفرید اما به شرط آنکه من آن زنبور سرباز دل باخته باشم

و تو آن تنها گلی که نصیب من شده است . . .

.

.

من آن ابرم که میخواهد ببارد / دل تنگم هوای گریه دارد

دل تنگم غریب این در و دشت / نمیداند کجا سر میگذارد . . .

.

.

گر ز جهان بگذرم از تو نخواهم گذشت / سر رود از پیکرم از تو نخواهم گذشت

مردمک چشم من نقش تو بر خود گرفت / ور همه جا بنگرم از تو نخواهم گذشت . . .

.

.

مهربانی نقش هر نقاش نیست / هر که نقشی را کشید نقاش نیست

نقش را نقاش معنا میدهد / مهربانی نقش یار است حیف که یار نقاش نیست . . .

.

.

پای من خسته از این رفتن بود / فصه ام قصه دل کندن بود

دل که دادم به یارم دیدم / راهش افسوس جدا از من بود . . .