در فلسفه وفا چنین آمده است : دل وقف شکستن است بیهوده مرنج.



ღ♥ღ



آنکه ویران شده از یار ، مرا می فهمد/ آنکه تنها شده بسیار مرا می فهمد. 

رسم دنیا فراموشی است اما تو فراموشی نکن ، کسی در لابه لای گذر زمان به یادتوست.



ღ♥ღ



در فراقت سیل دود از لب جاری میکنم / تا دل بگرفته را آرامشی دیگر نهیم.



ღ♥ღ



دیروز می مردند و فراموش میشدند آرام آرام ، امروز چه زود از یاد رفته ایم بی آنکه بمیریم.



ღ♥ღ



لذت زندگی من همه خرسندی توست بی وفایم که وفایت برود از یادم.



ღ♥ღ



اجازه هست خیال کنم تا آخرش مال منی / خیال کنم دل منو با رفتنت نمی شکنی.



ღ♥ღ



در قفس افتاده ام فکر رهایی نیستم ، دل به عشقت داده ام اهل حدایی نیستم.



ღ♥ღ



بدترین شکل دلتنگی آن است که در کنارش باشی و بدانی که هرگز بهش نمی رسی.



ღ♥ღ



تلاش برای فراموش کردن اونیکه دوسش داری مثل این میمونه که کسی رو که تاحالا ندیدی بخوای به خاطر بیاری



ღ♥ღ



تک بودیم نبودیم کسی / کشت مارا غم بی هم نفسی / تک رفتی همه یار شدند / خفتیم و همه بیدار شدند/ قدر آینه بدونید چو هست / نه در آن وقت که اقبال شکست.



ღ♥ღ



نه از خاکم نه از بادم ، نه در بندم نه آزادم ، نه آن لیلاترین مجنون ، نه آن شیرین نه فرهادم ، فقط مثل تو غمگینم ، فقط مثل تو دلتنگم ، اگر آبی تر از آبم ، اگر همزاد مهتابم ، بدون تو چه بی رنگم ، بدون تو چه بی تابم.



ღ♥ღ



دلم رفت و دگر جانی نمانده ، به ابر دیده بارانی نمانده ، ببین این حال و احوال خرابم ، بجز درد و پریشانی نمانده.



ღ♥ღ



دوری پایان دوستی نیست ، لطیف ترین غم دنیاست.

ღ♥ღ



به خاموشی ما منگر که ما خود معدن رازیم... فلک بشکست بال ما وگرنه اهل پروازیم.



ღ♥ღ



توی شهری که تو نیستی همه جا رو غم گرفته ، هر کجا رفتی صدام کن عزیزم دلم گرفته..