خیابانهای تنهایی دلی ولگرد میخواهد / و آوازم بدون تو سکوتی سرد میخواهد
برایت مرده بودم تا برایم تب کند قلبت / ولی حتی نپرسیدی دلت همدرد میخواهد ؟
.
.
ای نشسته درخیال من، فراموشم مکن
با فراموشی و تنهایی، هم آغوشم مکن
زندگانی می کنم چون شعله با خود سوختن
زنده ام با سوز و ساز خویش، خاموشم مکن
هر لحظه بهانه ی تو را میگیرم / هر ثانیه با نبودنت درگیرم
حتی تو اگر به خاطرم تب نکنی / من یک طرفه برای تو میمیرم . . .
.
.
.
در پی دانه مرو همچو کبوتر، که تو را / عاقبت بهر یکی دانه، به دام اندازند
صید کن شیر صفت، نیم بخور، نیم ببخش / تا به هرجا که روی، بر تو سلام اندازند . . .
.
.
.
لبریز غزل بیا همی آهسته
چون آیه بخوان مرا کمی آهسته
آهسته مرا رها بکن از سر عشق
تا در تو رها شوم دمی آهست
.
.
.
احساس تو طروات باران است / بر زخم شکوفه های گل درمان است
هروقت که در هوای تو میچرخم / انگار نفس کشیدنم آسان است . . .
.
.
.
تو این “مـــَــن ها “ را از خودت “مــِـن‌ها” کن
من میـمیرم برای باقی مانده ات . . .
.
.
.
تا کی دل من چشم به در داشته باشد ؟
ای کاش کسی از تو خبر داشته باشد
آن باد که آغشته به بوی نفس توست
از کوچه ما کاش گذر داشته باشد . . .
.
.
.
من ملک بودم و فردوس برین جایم بود / آدم آورد در این دیر خراب آبادم
نیستم آدم اگر باز نگردم آنجا / زین جهت هست اگر باز کمی دلشادم . . .
.
.
.
می‌روم ، اما نمی‌پرسم ز خویش
ره کجا ؟ منزل کجا ؟ مقصود چیست ؟
بوسه می‌بخشم ولی خود غافلم
کاین دل دیوانه را معبود کیست . . . ؟
.
.
.
آرزو دارم وقتی لبخند دنبال جایی برای نشستن می گردد
تو در آن نزدیکی باشی . . .
.
.
.
به سلامتی دریا که همه با لبش خاطره دارن . . .
.
.
.
كبوترم لانه من بام توست، كجا روم مرغ دلم رام توست، پادشه كشور عشقم ولي ،نگين انگشتري ام نام توست.
.
.
.
من و دل هم نفسيم با نفس خيال تو، نفسم، هم نفسم، هر نفسم، فداي تو...
.
.
.
درغوغای زندگی تا سکوت مرگ دوستت دارم ،تاوان آن هر چه باشد،باشد .
.
.
.
بسترم صدف خالى يك تنهايى است و تو چون مرواريد گردن آويز كسان دگر
.
.
.
من از اعدام نمى ترسم نه از چوبش نه از دارش من از پايان بى ديدار ميترسم
