خدایا! تویى سزاوار نیكو ستودن ،و بسیار و بى شمار ستایشت نمودن .

اگر امید به تو بندند بهترین امید بسته اى ،و اگر چشم از تو دارند، این چشمداشت را هر چه نیكوتر شایسته اى .

خدایا! در نعمت بر من گشادى ، و مرا زبانى دادى تا بدان مدح جز تو را نخوانم ،

و بر كسى غیر تو آفرین نرانم . و بدان كسانى را نستایم كه نومید كنند یا گمان آن بود كه نبخشند،

و زبان خود را باز داشتم از ستودن مردمان ، و آفریدن راندن بر پروردگان و آفریدگان .

بار خدایا! هر ثناگوى را بر ثنا گفته ، پاداشى است : جزایى - در خورد ثناى آفرین گوینده - یا عطایى نیكو - سزاوار بزرگى پاداش دهنده .