اى مولاى من،از تو مى‏ خواهم،همانند كسى كه آرزوى‏ دور و درازش به لهو و لعب سرگرم داشته و جسمش به سبب تن پرورى‏ غافل است و دلش به سبب افزونى نعمت مفتون است و خود درباره‏آينده‏اى كه به سوى آن رهسپار است اندك مى‏ انديشد،همانند آن كس‏ كه آرزو بر او چيره شده و هوى و هوس او را فريفته و دنيا بر او تسلط يافته و مرگ بر او سايه افكنده است،همانند آن كس كه گناه خود بسيار مى‏ شمرد و به خطاى خود اعتراف مى‏كند،همانند آن كس كه ‏پروردگارى جز تو ندارد و جز تواش دوستى نيست و كسى از خشم‏ تواش نمى‏رهاند و پناهگاهيش جز آستان تو نيست.اى خداوند،از تومى‏خواهم،به حق خود كه بر همگان واجب گردانيده‏ اى و به نام مهين ت وكه پيامبرت را فرموده‏ اى كه تو را بدان نام تسبيح گويد و به عظمت ذات ‏بزرگوار تو كه نه كهنه مى‏شود و نه تغيير مى‏يابد و نه فنا مى‏پذيرد،كه برمحمد و خاندانش درود بفرستى و مرا به نيروى عبادتت از هر چه هست‏ بى‏نياز كنى و خوف خويش در دلم افكنى تا محبت دنيا از صحراى دلم خيمه برچيند و مرا به رحمت خود به كرامت و احسان فراوانت‏ بازگردانى.