ای آقا و مولایم! آیا بدنم را برای گرزهای آتشین خلق کرده ای؟!

آیا اندام درونیم را برای نوشیدن آب های گرم جهنم آفریدی؟!

خداوندا! اگر مرا به گناهانم باز خواست کنی، من تو را به کرم و بخششت می خوانم و اگر مرا با خطاکاران قرار دهی، آنان را از دوستی خویش با تو آگاه می کنم.

مهربان ترین

ای آقای من! طاعتم، تو را بهره ای نمی دهد و گناهم به تو زیانی نمی رساند؛ پس آن چه را به تو سود و بهره ای نمی رساند، به من عنایت کن و آن چه را به تو زیانی نمی رساند بر من ببخشای؛ زیرا تو مهربان ترین مهربانان هستی.

آگاه از دل ها

خدایا! به حق یاسین و قرآن حکیم و به حق طه و قرآن عظیم

ای خدایی که درخواست نیازمندان را به اندازه می بخشی و از آن چه در دل هاست، آگاهی!

ای خدایی که مشکلات گرفتاران را برطرف می سازی و اندوه دل اندوه ناکان را می زدایی!

ای رحم کننده ی پیرمردان و ای روزی دهنده ی کودکان!

ای خدایی که احتیاجی به توضیح دادن در خدمت تو نیست! بر پیامبر و خاندانش درود فرست و حاجت مرا برآور.

.

سپاس خدایی را که خالق آسمانها و زمین است خدایی که زمین را مکانی برای آزامش انسان قرار داد خدایی که ستارگان را در آسمان چون چراغی قرار دارد و آسمان و زمین را بدون ستون خلق کرد .

.

خدایا گوش و چشمی ده تا به وسیله ی آن واقعیت را ببینم و حس کنم وجودت را که مایه آرامش من است.

.

معنی اشک ، کبودی و درد را می دانم
 بغض سنگین خاطره را از نزدیک لمس کرده ام
 من در این تاریکی، دوراز همه ، خدا را می خوانم
 خدا را که صدا می زنم ، همه ی ذره ها آرام می شوند
 یک اتاق ،اندکی نور....

.

هزار مرتبه کردم فرار و دیدم باز

تو از کرم به من آغوش خویش کردی باز

به لطف و رحمت و عفو و کرامتت نازم

که می‌کشی تو ز عبد فراری خود ناز . . .

.

الله تویی و ز دلم آگاه تویی  / درمانده منم دلیل هرراه تویی

گرمورچه ای دم زند اندر ته چاه  / آگه زِ دَمِ مورچه و چاه تویی . . .

.

خداوندا

برای همسایه که نان مرا ربود، نان

برای عزیزانی که قلب مرا شکستند، مهربانی

برای کسانی که روح مرا آزردند، بخشش

و برای خویشتن خویش ، آگاهی و عشق می طلبم . . .

.

من گرچه سیه روی و بدم یا الله

از درگه خود مکن ردم یا الله

گفتم که من و این همه عصیان چه کنم؟

گفتی که بیا من آمدم یا الله . . .

.

چه بسیار نعمت های خداوند که

تنها در رگی

خانه گزیده اند.

کتاب نیایش پیامبر(ص)

.

خدایا

من بی تو دمی قرار نتوانم کرد

احسان ترا شمار نتوانم کرد

گر بر تن من زبان شود هر مویی

یک شکر تو از هزار نتوانم کرد . . .