لبانک ز شوق گل شاداب توان داشت /

من نوحه سرای گل افسرده خویشم /

شادم که دگر دل نگراید سوی شادی/

تا داد غمش ره، بر سرا پرده خویشم/

پی کرد فلک مرکب آمالم و در دل /

خون موج زد از بخت بد آورده خویشم/

گویند که: «امید و چه نومید!» ندانند/

من مرثیه خوان وطن مرده خویشم /
( م- امید)