تحقیر می شدم که تو قدّ جهان شدی ...

با روح بغض کرده ی من مهربان شدی ...

سرما گرفته بود دو دست مرا که تو ...

در این دو قطب یخزده آتشفشان شدی ...

روح مرا سکون غریبی گرفته بود ...

دریا شدی و باد شدی، بادبان شدی ...

تسخیر کرده بود مرا دست های خاک ...

تو آمدی و بال مرا آسمان شدی ...

چیزی نداشتم همه از دست رفته بود ...

اما برای من تو زمین و زمان شدی ...

پس من تمام وسعت خود را دعا شدم ...

شاید تو مستجاب شوی، ناگهان شدی ...