مجری: این چیه میخوای بفروشی؟
فامیل: اون درِ ماسته
مجری: درِ ماسته!؟
فامیل: بَرَ، چشتونو گرفته؟
مجری: کی درِ ماست میخره آخه؟
فامیل: اونایی که با عجره ناهار میخورن بعد در ماستشونو بر میدارن میندازن سطر آشغار، اونا برای اینکه اگه نصف ماستشون زیاد مونده باشه کپک نزنه، این دَرو میخرن میزارن روش که از آفت جوروگیری بشه.
مجری: حالا این چند هست؟
فامیل: خریداری شما؟ میخوای؟
مجری: مثلاً
فامیل: باید زنگ بزنم بپرسم
مجری: به کی زنگ بزنی!؟
فامیل: زنگ بزنم ببینم اَران چند شده، تو همین ثانیه، چون ثانیه به ثانیه داره میره بارا.
مجری: در ماسته این!
فامیل: آقا من اینو به شما بفروشم خودم نمیتونم بخرم . . .

وقتی بچه ها از پنجره به بیرون نگاه می کنند و قهرمانهای افسانه ای خود را می بینند که در حال شستشوی شیشه های اتاقشان هستند،
لحظه ای که لبخند بر لبانشان می نشیند ، برای این مردان کافیست .
.

انسان و انسانیت هنوز زنده است 

آیت الله العظمی بهجــت رحمه الله علیه :

چقدر حضرت مهربان است، به کساني که اسمش را مي برنــد

و صدايش مي زننــد و از او استغاثــه مي کننــد؛

از پــدر و مــادر هم به آن ها مهربان تــر است .