حسرت

اول برج است . به خانه می روم با جعبه شیرینی در دست . 
چشم هایم خیس است و در حسرت آن خروس قندی هستم که سالها پیش ، روزی پدرم با چهره ای

خندان به من داد اما آن را پس دادم و گفتم :این هم شد شیرینی ؟
... چشمان پدرم خیس شد .
 بر گرفته از روزنامه همشهری با اندکی تصرف