خانه به دوش فنا در شب طوفانی ام
داغ کدامین گناه خورده به پیشانی ام

همسفر بادها رفته ام از یاد ها
فاصله ای نیست تا لحظه ی ویرانی ام

خوب نه آنگونه خوب تا به بهشتم بری
بد نه بدانگونه بد تا که بسوزانی ام

سایه اهریمن است یا شبحی از من است
این که نفس میکشد در من پنهانی ام

کولی زلف شبی خیمه بر این دشت زد
آه که تعبیر شد خواب پریشانی ام

درشب غربت نپرس حال خراب مرا
یکسره طوفانی ام یکسره بارانی ام